یه اپلیکیشنِ اندروید ساختم که همزمان ترجمه می‌کنه — تو هنوز حرفت تموم نشده، داره ترجمه‌ت می‌کنه و توی گوشت پخش می‌کنه. نکته اینه که من برنامه‌نویسِ اندرویدم، ولی این اپو بدونِ اینکه یه خط کد بزنم و کاملاً با هوش مصنوعی ساختم — هم کدش، هم دیزاینش. این مقاله هم خودِ اپ رو نشون می‌ده، هم روشی که باهاش می‌شه یه اپ رو درست و کم‌دردسر با AI ساخت.

مدلی که قلبِ اپه: GPT Realtime Translate

اپ از مدلِ GPT Realtime Translate استفاده می‌کنه — نسخه‌ای از gpt-realtime که مخصوصِ ترجمه فاین‌تیون شده. کارِ خاصش اینه که وسطِ حرف‌زدن شروع به ترجمه می‌کنه: هم زیرنویسِ کلمه‌به‌کلمه می‌بینی، هم اگه خروجی رو بذاری روی هدفون، ترجمه رو تقریباً همزمان توی گوشت می‌شنوی — مثلِ یه مترجمِ همزمانِ واقعی. (هم‌خانواده‌ی همون مدلِ Realtime ئه که توی ویدیوی ایجنتِ صوتی دیدیم.) نسخه‌ی اولِ اپ یک‌طرفه‌ست: یه زبان رو می‌گیره و به زبانِ دیگه ترجمه و پخش می‌کنه.

ابزارها

• Fable 5: مدلِ کدنویسیِ جدیدی که این روزها توی Claude Code ازش استفاده می‌کنم؛ به‌نظرم کمتر لازمه باهاش کلنجار بری.
• Claude Design: باهاش دیزاین‌سیستم و اسکرین‌های اپ رو ساختم و بعد مستقیم فرستادمش به Claude Code تا پیاده‌سازی کنه (کامل‌تر از Stitch که قبلاً استفاده کرده بودم).
• Android Studio + امولاتور + گوشیِ واقعی برای اجرا و تست.

روشِ کار (مهم‌ترین بخش)

این همون چیزیه که بینِ «به جواب رسیدن» و «راحت و سریع به جواب رسیدن» فرق می‌ذاره:

۰. گرم‌کردن (Warm-up). قبل از هر چیز، اول ازش می‌خوام مدل/داک رو برام توضیح بده. چرا؟ چون مدل‌ها چند ماه پیش آموزش دیدن و راجع‌به مدلِ تازه‌ای مثلِ GPT Realtime Translate چیزی نمی‌دونن. وقتی وادارش می‌کنی داکیومنتِ به‌روز رو بخونه (یا خودت کپی‌پیست می‌کنی)، داری کانتکست ویندوز رو شکل می‌دی — و چون هوش مصنوعی کلمه‌ی بعدی رو بر اساسِ همین کانتکست می‌سازه، خروجی دقیق‌تر می‌شه.

۱. PRD. ازش می‌خوام یه سندِ نیازمندی‌های پروژه‌ی بادقت بسازه و توی یه فایلِ .md داخلِ پروژه ذخیره کنه (برای همیشه می‌مونه). می‌ذارم خودش ازم سؤال بپرسه تا چیزی که نمی‌خوام نسازه.

۲. دیزاین. دیزاین رو با Claude Design از همون اول می‌سازم و می‌دم بهش — بهتر از اینه که اول اپو بسازی بعد بخوای ازنو دیزاینش کنی.

۳. Plan Mode. با Shift+Tab می‌رم روی حالتِ پلن تا اول نقشه بکشه بعد کد بزنه. یه نکته‌ی طلایی: اگه با Plan Mode شروع کنی، وقتی کانتکست Compact (خلاصه) می‌شه، Claude Code دیتای مهمِ تسک‌ها رو نگه می‌داره و گم نمی‌کنه.

۴. اجرا. می‌ذارم کار کنه؛ خودش چند تا sub-agentِ موازی باز می‌کنه و پروژه رو می‌سازه (این‌جا ۱۳ کامپوننتِ جدا).

نکته‌ی Context Window

هرچقدر هم کانتکست بزرگ باشه، سعی کن زیرِ ~۲۵۰هزار توکن نگهش داری و سرِ وقت Compact کنی. چون وسطِ کار کلی «آت‌وآشغال» (toolهای فایل‌خوندن، وب‌سرچ و…) وارد کانتکست می‌شه که اگه پر شه، مدل گیج می‌زنه و کیفیت میاد پایین.

واقعیتِ تستِ اپ موبایل

تستِ خودکارِ اپِ موبایل هنوز جای کار داره. برای وب راحته (با MCP مرورگر مثلِ Playwright، حتی closed-loop که خودش تست کنه)، ولی برای اندروید ابزاری مثلِ Maestro هست که هنوز AI خیلی خوب باهاش کنار نمیاد. این اپو آخرش باید روی گوشیِ فیزیکیِ خودم تست می‌کردم.

صادقانه

مدلِ جدید واقعاً خوب کد زد و اپ تروتمیز دراومد، ولی فارسی رو خیلی خوب ترجمه نمی‌کنه و چند جا باگِ کوچیک داشت. این‌ها به خودِ مدل برمی‌گرده و با بهترشدنِ مدل‌ها حل می‌شه. هدفِ اصلی این بود که ببینی چقدر راحت می‌شه یه اپِ اندروید رو فقط با AI ساخت.

ویدئوی کاملش رو از پایین ببین.