فرض کن یه اپ یا سایتِ آماده داری — حتی یکی که خودت ننوشتیش و اصلاً کدشو بلد نیستی — و میخوای بهش یه دستیارِ هوش مصنوعی (AI Agent) اضافه کنی که کاربر باهاش چت کنه و کارها رو انجام بده. مهمتر از اون: میخوای هر کاربر با هوشِ مصنوعیِ خودش ازش استفاده کنه، بدون اینکه تو حتی یه API key بذاری و هزینهی همه رو بدی. توی این مقاله دقیقاً همین مسیرو قدمبهقدم میریم — و دو تا مهارتِ مهم توش هست: کار با یه کدِ ناآشنا، و اضافهکردنِ هوش مصنوعی به یه محصولِ واقعی.
برای این کار از یه اپ واقعی استفاده کردم: «تراز»، یه اکستنشنِ کرومِ برنامهریزیِ روزانه که یکی از سابسکرایبهای کانال، امیرعلیِ ۱۶ ساله، ساخته (و خیلی هم تمیز ساخته). جالب اینکه خودش گفت با همون روشی که قبلاً توی ویدیوی «یه ایده دارم ولی کد بلد نیستم» گفتم ساختتش: اول PRD، بعد گرمکردنِ هوش مصنوعی و دادنِ دیتا، بعد کد. ما هم با اجازهی خودش یه ایجنت بهش اضافه کردیم.
کار با پروژهای که خودت ننوشتی
این مهمترین بخش برای هر برنامهنویسه. بیشترِ کارِ واقعیِ ما روی کدِ یه نفرِ دیگهست، نه پروژهی صفرِ خودمون. روشی که جواب میده اینه:
۱. کلون و اجرا. اول پروژه رو git clone میکنی و اجراش میکنی تا ببینی واقعاً چیکار میکنه. اینجا اکستنشنِ کروم رو با Load Unpacked نصب کردیم.
۲. اول کلاد رو گرم کن، مستقیم نگو فلانچیزو عوض کن. این نکتهی کلیدیه. قبل از هر تغییری، بهجای اینکه بگم «این قابلیتو اضافه کن»، اول میپرسم «این بخش (مثلاً سایدبار) چطوری کار میکنه؟» تا مدل بره کدِ مربوطه رو بخونه. چرا؟ چون هوش مصنوعی کلمهی بعدی رو بر اساسِ کانتکستش پیشبینی میکنه؛ اگه کدِ پروژه رو نخونده باشه، داره حدس میزنه. وقتی اول وادارش کنی بخونه، اون کد میاد توی کانتکستش و تغییری که بعدش میده دقیق و مرتبط با همون پروژهست.
۳. یه CLAUDE.md با /init بساز. این دستور باعث میشه کلاد کلِ ساختارِ پروژه رو بگرده و یه خلاصهی دائمی ازش بنویسه — مثلِ یه «نقشهی پروژه» که هر بار اولِ کار میخونه و دیگه گم نمیشه.
۴. Plan Mode. با Shift+Tab میری روی حالتِ پلن. اینجا مدل اول نقشه میکشه که چیکار میخواد بکنه و تو تأییدش میکنی، بعد میره کد میزنه. خروجی خیلی تمیزتر میشه تا اینکه بذاری همون اول کورکورانه شروع کنه به نوشتن.
۵. Fork و Pull Request. چون کانتریبیوتورِ ریپوی امیرعلی نبودم، اول ازش fork گرفتم، تغییرمو روی fork زدم و بعد یه Pull Request ساختم تا اگه خواست مرج کنه. این ادبِ کار با پروژههای متنبازِ بقیهست.
مشکلِ اصلی: API key
حالا میرسیم به قسمتِ سخت. وقتی توی یه اپ هوش مصنوعی میذاری، یه API key لازم داری تا به مدل وصل شی. توی یه اپِ عمومی دو راهِ معمول هست و هر دو دردسر دارن:
- کلیدِ خودتو هاردکد کنی: یعنی کلیدِ تو توی کد میمونه و همهی کاربرها با اعتبارِ تو از هوش مصنوعی استفاده میکنن. اگه اپت بترکه، صورتحسابِ تو هم میترکه. عملاً نمیتونی یه اپِ AI رو رایگان منتشر کنی.
- BYOK (کاربر کلیدِ خودشو بذاره): یعنی هر کاربر باید بره اکانتِ OpenAI بسازه، کارت بزنه، توکن بگیره و بیاد توی تنظیماتِ اپ پیستش کنه. برای یه برنامهنویس عادیه، ولی برای کاربرِ معمولی تقریباً غیرممکنه.
راهحل: AI Pass
اینجاست که AI Pass معنی پیدا میکنه. کاربر فقط کیفپولِ AI Pass خودشو وصل میکنه — دقیقاً مثلِ «ورود با گوگل» — و هزینهی هر درخواست از موجودیِ خودِ کاربر کم میشه. تو بهعنوان دولپر هیچ کلیدی توی کد نمیذاری؛ کاربر هم هیچوقت به توکنِ تو دسترسی نداره و تو هم به مالِ اون. یعنی میتونی اپو با خیالِ راحت پابلیش کنی بدون ترسِ از هزینه.
از نظرِ فنی، کاری که میکنی اینه که توی داشبوردِ دولپرِ AI Pass یه OAuth client ثبت میکنی و یه Client ID میگیری. همین Client ID رو توی اپت میذاری تا فلوِ «وصلکردنِ کیفپول» کار کنه. (OAuth همون استانداردیه که پشتِ «ورود با گوگل/گیتهاب» هست — اجازه میده اپت از طرفِ کاربر کاری بکنه، بدون اینکه رمز یا کلیدِ کاربر دستِ تو بیفته.)
ساختِ پنلِ ایجنت با Claude Code
برای ساختِ خودِ پنل، داکیومنت و اسکیلِ AI Pass رو به Claude Code دادم و گفتم پنلِ چتِ ایجنت رو اضافه کنه. نکتهی جالب اینکه کلاد خودش چند تا sub-agentِ موازی باز کرد: یکی داکِ AI Pass رو میخوند، یکی پلن میکرد، یکی لِیاوت رو میچید. sub-agent یعنی مدل کار رو به چند تا «دستیارِ کوچیکترِ موازی» تقسیم میکنه که هر کدوم یه تیکه رو همزمان جلو میبرن — هم سریعتره، هم کانتکستِ اصلی شلوغ نمیشه.
مدلِ ایجنتو گذاشتم روی Gemini Flash Lite (سبک و ارزون). یه مزیتِ دیگهی AI Pass همینه: سوییچِ مدل خیلی راحته — میتونی بینِ Gemini، GPT، Claude و… با همون یه کیفپول جابهجا شی، بدون اینکه برای هر کدوم اکانت و کلیدِ جدا بسازی.
کسبِ درآمد برای دولپر
یه قابلیتِ مهمِ دیگه: AI Pass این امکانو میده که شمای دولپر روی استفادهی کاربرها درآمد هم داشته باشی. وقتی کاربر از اپت استفاده میکنه، یه درصدِ کوچیک روی هزینهی AI اضافه میشه که بخشیش به تو میرسه. یعنی یه اپِ هوش مصنوعی منتشر میکنی، بدونِ اینکه کلیدِ خودتو بذاری یا هزینهی AI بدی، و همزمان میتونه برات درآمد بسازه.
نتیجه
آخرش یه «دستیارِ برنامهریزی» داخلِ اپ داریم: کیفپولِ AI Pass رو وصل میکنی، باهاش چت میکنی، و خودش کارهای روزانه و عادتها رو برات اضافه و مدیریت میکنه — بهجای اینکه دونهدونه دستی واردشون کنی. کلِ مفهوم اینه: گرفتنِ یه پروژهی آماده، فهمیدنش با کمکِ AI، و اضافهکردنِ یه لایهی هوشمند بهش.
دسترسی از ایران
میدونم دسترسی به این ابزارها از ایران سخته. روی این کار میشه که AI Pass سادهتر بشه: خریدِ گیفتکارت و درگاهِ پرداخت با کارتِ ایرانی، شاید یه باتِ تلگرام، و حتی اجرای مدلهای داخلی برای وقتی که اینترنت قطعه.
اگه دوست داری کلِ مسیرو با همهی دستاندازهاش قدمبهقدم ببینی، ویدئوش رو از پایین تماشا کن.
دیدگاهتان را بنویسید